Monica Girardi

Żył krótko. Działał w najważniejszych ośrodkach kultury renesansu, na dworach w Urbino, Florencji, Rzymie za pontyfikatu Juliusza II i Leona X. W tym samym czasie co Leonardo, Michał Anioł i Bramante poszukiwał ideału piękna, tworzył arcydzieła, przez długie lata uznawane za najwyższe osiągnięcia sztuki. Był genialnym artystą – jeszcze za życia określanym jako „boski” – uważnym, pełnym młodzieńczego zapału, ale także interesującym człowiekiem, wytwornym i przystojnym, zdolnym do głębokich wzruszeń. Jego obrazy są wyrazem racjonalizmu, uwielbienia natury i chęci ukazania absolutnej doskonałości.

Silvia Borghesi

Cichy, szorstki w obejściu - taki prawdopodobnie był Cezanne w oczach impresjonistów i paryskiej publiczności. A jednak to w twórczości tego samotnika dokonała się głęboka przemiana, mająca wpłynąć na losy nowoczesnego malarstwa.                     Nie zapominając nigdy, jak wielkie znaczenia odgrywa w obrazie światło i kolor, artysta nie ograniczał się do odtwarzania zewnętrznych form natury. Poszukiwał stałych zasad, stabilnych struktur. W syntetyczny sposób przedstawiał kształty przedmiotów, geometryzował formy, stosował prostą, logiczną konstrukcję obrazu. Wytrwały i rozmiłowany w malarstwie, Cezanne powracał do uroczystego tonu sztuki klasycznej, stając się wzorem dla młodych awangardowych twórców XX wieku.

Stefano Zuffi

Życie Rembrandta to jedna z najwznioślejszych,                a zarazem najbardziej dramatycznych kart w dziejach sztuki holenderskiej "złotego wieku". Osiągnął szczyty powodzenia, później przeżył ruinę finansową i ruinę życia osobistego. W obu tych okresach tworzył arcydzieła, których emocjonalna wymowa pozostaje niezapomniana. Chociaż nigdy nie opuścił Holandii, jego twórczość ma wymiar uniwersalny, znacznie wykraczający poza granice niewielkiego kraju. Malował ludzi - ich doznania                   i życie codzienne - poruszał serca wszystkich, którzy mieli szczęście oglądać jego dzieła.

Francesca Debolini

Nikt chyba na przestrzeni wieków nie był tak doskonałym uosobieniem prawdziwego geniuszu jak Leonardo da Vinci. W samym sercu włoskiego renesansu – Florencji Medyceuszy  i Mediolanie Sforzów – Leonardo zgłębiał samotnie różne dziedziny sztuki i nauki, dokonując odkryć, które zadziwiły świat. Nieustannie eksperymentował, wykorzystując efekty swych studiów w rysunku i malarstwie. Pozostawił po sobie arcydzieła, będące inspiracją dla twórców wszystkich epok, zachowując jednak tajemnice swego życia i niezrównanej myśli.

Stefano Zuffi

Obrazy Claude'a Moneta przesycone są promieniami słońca, barwami wiosny i radością uśmiechających się młodych dziewcząt. Impresjonizm dokonał radykalnych zmian w malarstwie, zerwał                          z uroczystą, akademicką sztuką XIX wieku, ukazując piękno przyrody i urodę życia. Monet tworzył słynne cykle prac, w których przedstawiając ten sam motyw, starał się uchwycić zmienność światła zależną od pory roku, dnia, warunków atmosferycznych. W późnych latach życia artysta przeniósł się z hałaśliwego Paryża do swojej posiadłości w Giverny. Malował obrazy ogrodu,                   a zwłaszcza stworzył niezapomniane impresje,                w których najpełniej ujawniła się jego fascynacja wodą i otaczającą ją roślinnością.

Gabriele Crepaldi

Antykonformista, oryginał pełen inspiracji i twórczej odwagi, niespokojny duch: oto Paul Gauguin, jeden z najbardziej fascynujących malarzy końca XIX wieku i jeden z nielicznych, których nie olśnił pełen pokus artystyczny świat Paryża. Trudom i goryczom codzienności przeciwstawia Gauguin entuzjazm                  w poszukiwaniu doskonałości i piękna, jest gotów porzucić wszystko, by udać się w drogę                         na antypody. Z Bretanii na Tahiti, z francuskiej prowincji na wyspy Polinezji - podróżujemy wraz                            z Gauguinem tym zadziwiającym i cudownym szlakiem.

Stefano Peccatori

Nowa seria, poświęcona wielkim mistrzom                          i kierunkom w malarstwie od średniowiecza do końca XX wieku, przedstawia kluczowe momenty w historii sztuki zachodnioeuropejskiej. Z treścią każdego tomu, zawierającego syntetycznie przedstawione informacje i ponad 300 barwnych ilustracji, można zapoznać się na trzy sposoby: przyjmując za punkt wyjścia życie i twórczość artysty, kontekst historyczny i artystyczny lub analizę poszczególnych dzieł. Korzystanie z książki ułatwiają kolorowe paski na marginesie każdej strony

Anna Toterolo

Dzieło van Gogha, pełne ekspresji i żaru uczuć, mieści się zaledwie w dziesięcioleciu 1880 - 1890. Ogromne zainteresowanie twórczością tego artysty       o wyjątkowej biografii zaczęło się dopiero po jego śmierci, dziś uznawany jest za geniusza. Sztuka van Gogha, wyraz napięć i gwałtownych zwrotów - aż do gestu ostatecznego - odzwierciedla całą różnorodność przeżyć. Artysta za pomocą ostrych barw i dynamicznych linii przenosił na płótno wszystkie emocje swojego krótkiego, lecz intensywnego życia.

Stefano Zuffi

Najważniejsza postać wśród weneckich malarzy renesansu, niedościgniony mistrz koloru, malarz, którego sława nie słabnie do dzisiaj. W Europie ogarniętej wojną, w świecie przeżywającym gwałtowne zmiany, Tycjan – artysta cieszący się uznaniem – prowadzi dialog z papieżami i cesarzami. Obok niego na stronach niniejszej książki pojawiają się wszystkie najważniejsze współczesne mu postacie: Giorgione i Durer, Michał Anioł i Karol V, Venorese                  i Tintoretto, Pietro Aretino i Palladio, włoscy książęta                    i dożowie Wenecji.

Rosa Giorgi

W ostatnich latach swego krótkiego, burzliwego życia nieustannie uciekał ścigany groźbą kary śmierci. Jednak ta świadomość zagrożenia nie przeszkodziła mu w tworzeniu najoryginalniejszych dzieł epoki. Gwałtowny charakter i odwaga, dzięki której potrafił wprowadzić do malarstwa nowe rozwiązania, stały się również przyczyną życiowych kłopotów Caravaggia. Jego lombardzkie poczucie rzeczywistości pozbawione złudzeń i przejmujące, zderzyło się z rzymskim przepychem książąt i kardynałów: wynikiem tego spotkania jest nowa sztuka, dramatyczna                            i zachwycająca.

Monica Girardi

Giotto, artysta czasów średniowiecza, uważany               za jednego z ojców malarstwa zachodnioeuropejskiego, wprowadził doń - przełamując tradycje bizantyjskie - realistyczną trójwymiarowość. Przedstawiane przezeń plastycznie uformowane postacie, osadzone w przestrzennie potraktowanym krajobrazowym tle, a także nasycenie ludzkich uczuć - to już zaczątki renesansu.

Rosa Giorgi

W XVII stuleciu dwór hiszpański odznaczał się niezwykłą wspaniałością. Była to epoka wielkich mistyków, barokowej emfazy oraz efektownych kontrastów, ale też pełnej dystansu ironii pisarzy. Był to wiek Velazqueza, geniusza sztuki i intelektu, ukazującego społeczeństwo wpisane między oficjalną, pełną chłodu etykietę dworską i cierpki smak rzeczywistości. Malarz tworzył obrazy ołtarzowe, historyczne, pejzaże i portrety. Jego sztuka to opowieść o prawdziwych, wiecznie aktualnych namiętnościach mężczyzn i kobiet, którzy zdają się wciąż żyć obok nas.

Raffaella Russo

Świadek narodzin nowoczesnej Europy, epoki marzeń i rozczarowań, Caspar David Friedrich zwraca się w swej twórczości przede wszystkim                ku naturze. Zainspirowany poezją i filozofią romantyzmu, oddaje w swoich obrazach uczucie osamotnienia, którego doświadcza w obliczu tajemniczych wyroków losu. W jego malarstwie samotne postacie, zagubione wśród mgieł i ruin, przywodzą na myśl wciąż aktualne pytania o sens ludzkiej egzystencji.

Stefano Zuffi

Dorastał w ojcowskim warsztacie, pośród misternie zdobionych wyrobów złotniczych, w czasach największej świetności Norymbergii. Uczestniczył                w wydarzeniach mających wielkie znaczenie dla kulturalnych i historycznych dziejów Europy początku XVI wieku. Był świadkiem odkryć geograficznych, narodzin państwa Karola V, reformacji. Rozmach twórczy, ponadnarodowy charakter jego sztuki, biegłość techniczna oraz podejmowane tematy czynią Durera nie tylko największym malarzem niemieckim, ale również jedną z największych postaci w sztuce wszech czasów.

Paola Rapelli

Wielkość Hiszpanii pod koniec XVIII wieku zaczyna przygasać. Goya – wnikliwy obserwator – dostrzega schyłek starej epoki i narodziny nowego porządku. Jego długa, pełna nieustannych poszukiwań droga artystyczna, prowadzi od wdzięcznych przedstawień rokokowych do makabrycznych „czarnych obrazów”, od przesyconych światłem portretów do dramatycznych rycin. W sztuce tej współistnieją niepokój i uwodzicielski wdzięk, radosne napięcie                    i tragedia, składając się na dzieła o niezwykłej sile wyrazu.

Tatjana Pauli

Twórczość Piera della Francesca (ok. 1416 - 1492), wspaniałego artysty epoki włoskiego quattrocenta, była przez kilka stuleci niedoceniana i prawie zapomniana. Dopiero w wieku XX dostrzeżono niepowtarzalne wartości dzieł tego twórcy - malarza i teoretyka sztuki. Jego malarstwo, utrzymane                   w jasnych barwach, odznacza się nowatorstwem formy, doskonałym opanowaniem perspektywy linearnej, mistrzowskimi efektami światła oraz sprowadzeniem przedstawionych postaci                            i elementów pejzażu do najprostrzych figur geometrycznych. Równocześnie dzieła Piera wyrażają z dużą subtelnością i powagą stany emocjonalne i sytuacje życiowe odtwarzanych postaci, co nasyca jego sztukę treściami głęboko humanistycznymi, o randze symboli i uniwersalnych idei.

Simona Bartolena

Wykształcony i wyrafinowany wielbiciel sztuki, uważny bywalec muzeów, był jednocześnie wolnym od uprzedzeń i odważnym artystą, żywo reagującym na wszelkie aspekty życia i uroki świata. Manet okazał się ewenementem w gronie paryskich impresjonistów; wystarczy wspomnieć, że nie brał udziału w żadnej wystawie przez nich organizowanej, a mimo to wraz z jego śmiercią nastąpił faktyczny rozpad grupy. Zawdzięczamy manetowi najbardziej przenikliwe portrety i wizerunki jego epoki - prowokacyjne i pełne gwałtowności. Widzimy tu Paryż u progu współczesności, w czasach, gdy świadomość szybko zmieniającego się świata łączy się z nieco literacką interpretacją społeczeństwa.

Rosa Giorgi

Kreta, Wenecja, Toleda - miejsca z pogranicza historii i legendy, w których tworzył jeden                         z najbardziej oryginalnych przedstawicieli manieryzmu. Spadkobierca renesansu czy prekursor baroku? Trudno jednoznacznie zdefiniować styl Dominikosa Theotokopulosa, zwanego El Grekiem. Na jego twórczość składają się statyczne ikony powstałe na Krecie, barwne kompozycje okresu weneckiego i przepełnione mistycyzmem obrazy namalowane w Hiszpanii. El Greco interpretował swoje czasy i świat, w którym żył, w sposób oryginalny, dziwaczny, zaskakujący, mistrzowsko posługując się pędzlem.

Gabriele Crepaldi

Jest zapewne najbardziej znanym spośród malarzy impresjonistów. Jego obrazy do dziś cieszą się nadzwyczajnym uznaniem i osiągają zawrotne ceny. Delikatne portrety kobiet, martwe natury z kwiatami i owocami, przepełnione światłem krajobrazy, sceny z życia codziennego, zmysłowe akty są świadectwem kunsztu artysty, który jak żaden inny potrafił w obrazach oddać swoje umiłowanie do życia. Książka ta przybliża nam życiową i twórczą drogę Renoira. Obie wyrażały jego zrównoważoną osobowość, pełną pogody, harmonii i uwielbienia dla piękna.

Stefano Zuffi

Wraz z Rembrandtem i Fransem Halsem należy                do najwybitniejszych mistrzów złotego wieku holenderskiego malarstwa, choć przypisać można mu z całą pewnością mniej niż 40 obrazów. Dziewczyna, która pisze list, dzierga robótkę albo stoi się w perły; kobieta, która w kącie zalanego światłem pokoju nalewa mleko z dzbanka - obrazy Vermeera, z delikatnie wyważonymi kolorami, harmonią grą świateł, ciszą i czystością, mają do dzisiaj nieporównywalną siłę wyrazu i odzwierciedlają bogactwo holenderskiej sztuki XVII wieku.

Stefano Peccatori, Stefano Zuffi

Gustav Klimt - artysta niezwykły, stworzył dzieła               o fascynującej sile wyrazu, pełne pasji                                    i zmysłowości. Wyprzedził swoją epokę; w Paryżu wielbiony, a w swoim rodzinnym Wiedniu potępiany. Akcja książki obejmuje ostatnie lata życia artysty. Książka, podobnie jak sama twórczość Klimta, przesycona jest erotyzmem.

Gabriele Crepaldi

W pierwszej połowie XIX wieku pojawia się nowy nurt w sztuce - romantyzm angielski. Zamiłowaniu do mitologii i egzotyki zaczyna towarzyszyć temat piękna dzikiej natury, którą niezrównanie interpretują tacy malarze, jak Cozens czy Sandby, a bastępnie Constable i Turner. W celebrowaniu pejzażu manifestują wolność tworzenia, z dala od utartych formuł i zamkniętej przestrzeni pracowni. Po raz pierwszy malarstwo ukazuje impresję, ulotną atmosferę, grając paletą kolorów jasnych i świetlistych, gdzie formy gubią swoje kontury, a figury się zacierają. Impresjonizm jest już blisko!

Daniela Tarabra

Na początku XVII wieku Peter Paul Rubens z impetem wdarł się do grona najwybitniejszych malarzy Europy. Bogaty w wiedzę nabytą podczas długiego pobytu we Włoszech zachwycał współczesnych mu malarzy i kolekcjonerów. Ze swojej pracowni w Antwerpii Rubens uczynił spektakularną kuźnię artystycznych wzorów. Odbywało się tam nieustanne odkrywanie kolorów i form, radosne święto malarstwa otwartego na każdy temat, od ołtarzy po portrety, od cylki reprezentacyjnych po pejzaże.

Matilde Battistini

Marzenia i nędza, przyjaźnie i wielkość, alkohol i śmierć. W pracowitym "ulu" Montparnasse'u pochodzący z Livorno we Włoszech Modigliani żyje w zawrotnum tempie. W Paryżu rozmaitych awangard, w sercu Europy przepełnionym fermentem artystycznym i intelektualnym, ale też atmosferą nadchodzącej katastrofy Wielkiej Wojny, artysta z Toskanii prezentuje wybitny talent. Jednak nie wiąże się z żadnym ruchem, rezygnując z "więzi z grupą" na rzecz osobistej, intymnej i bardzo zmysłowej analizy artystycznej i psychologicznej. W swoich pracach - rysunkach i obrazach - znajduje nowy sposób malarskiej wypowiedzi. W nieruchomych portretach i w zmysłowych aktach uproszczone rysy twarzy postaci wypełnione są potężną i kruchą zarazem siłą ekspresji oraz przeczuciem, które porusza duszę.

Monica Girardi

Uznany przez współczesnych za niedościgniony wzór artysty biegłego we wszystkich sztukach, Michał Anioł współtworzy i oznacza każdą fazę renesansu. Zaczyna od złotego wieku Wawrzyńca Wspaniałego, kończy na palącym klimacie kontrreformacji. Humanista , malarz, architekt i poeta  czuje się jednak przede wszystkim rzeźbiarzem. Ryjąc dłutem w surowym bloku marmuru, realizuje autorską koncepcję uwalniania kształtu uwięzionego wewnątrz bezkształtnej materii. Rzeźbi „drogą zdejmowania”. W tym jakże samotnym oraz pełnym napięcia działaniu koncentruje się cała jego twórcza energia. Ten geniusz pracą tłumił dręczące go niepokoje teraźniejszości i dzięki pracy pukał do bram nieśmiertelności.

Simona Bartolena

Precz z szarością akademizmu, monotonią ćwiczeń, powielaniem tematów i modeli, banalnością gustu publiczności i krytyków! Tuż po roku 1860 grupa młodych malarzy francuskich otwiera drogę nowemu kierunkowi w sztuce, pełnemu świeżości, światła, rozkochania w rzeczywistości i energii życiowej. Rodzi się impresjonizm. W Paryżu organizuje się środowisko malarzy, takich jak Monet, Renoir, Manet, Sisley, a niebawem Degas, Gauguin, Cezanne - każdy z nich wniesie cechy swego indywidualnego stylu malarskiego, ale razem rozwijać będą nurt, który zmieni bieg dziejów sztuki.

Alessandra Fregolent

Weneccy wedutyści w sposób niezwykle wyrazisty opisali XVIII-wieczne realia. Najwybitniejszym przedstawicielem tego nurtu był Canaletto, chociaż znakomitymi artystami okazali się również Belloto, Guardi, Marieschi i Carlevaris. Początkowo wedutyzm rozwijał się przede wszystkim w Wenecji, lecz z czasem malarstwo to zdobyło popularność w całej Europie. Wedutyści otrzymywali zlecenia od znakomitych marszandów, gościli w europejskich stolicach i brali udział w kulturalnych debatach, a ich prace były poszukiwane przez kolekcjonerów. Canaletto i pozostali malarze miejskich pejzaży potrafili połączyć ?oświeceniowy? obiektywizm z twórczą wyobraźnią, a tło dla ich działalności stanowiła chyląca się ku upadkowi, choć wciąż piękna, Najjaśniejsza Republika Wenecja.

Silvia Borghesi

Niewielu artystów w całych dziejach sztuki potrafiło uchwycić i oddać tak dobitnie i bystrze obraz własnej epoki, będąc zarazem naocznymi świadkami jej głębokich przemian, jak i wyjątkowymi odtwórcami życia uczuciowego swych postaci, scen ulicznych, mroków bliskiego wieczoru i światła wschodzącego obojętnie gdzieś w dali, olśniewającego słońca. W dobitnym realiźmie swej Ameryki Hopper jest dociekliwy, wrażliwy, poruszający, a czasem zdumiewający. Melancholię przemijania wyraża z bezwzględną, niemal geometryczną prostotą, w której pobrzmiewa nieodparty głos metafizyki.

Alessandra Fregolent

"Jawi się raczej jako mit niż człowiek. Żaden los poety nieporównywalny jest z jego losem na ziemi. Nic lub prawie nic się o nim nie wie; niektórzy wręcz negują fakt jego istnienia. A jednak od czasu jego objawienia cała sztuka wenecka zdaje się płonąć". Tak w ubiegłym wieku pisał Gabriele d'Annunzio. Tę literacką wizję z coraz sugestywniejszą rekonstrukcją sekretów Giorgionego jako człowieka i artysty wiąże pasja odkrywania jednego z największych malarzy weneckiego renesansu: mistrza w oddawaniu przyrody i nastrojów, bohatera zwrotu, jaki na początku XVI wieku dokonał się w malarstwie ku światłu, barwie, powietrzności i kontemplacji czystego piękna.

Simone Ferrari

Już za życia nazwano go "królem malarzy, którego subtelne i doskonałe dzieła nie pogrążą się nigdy w niepamięci". Jan van Eyck, autor jednego z arcydzieł wszech czasów, gandawskiego ołtarza Adoracji Baranka Mistycznego, stoi u początku nowożytnego malarstwa północnej Europy. Jego sztuka przetwarzająca i przekraczająca doświadczenia gotyku międzynarodowego, tworzy zarazem cenne klejnoty, o których posiadanie ubiegali się władcy, jak i pełne nieskończonej różnorodności szczegółów miniatury widzialnego światła, a wreszcie wielopiętrowe, natchnione wykłady teologii katolickiej. Pojmując swą rolę jako pośrednictwo między Bogiem, człowiekiem a naturą, oddawszy tej idei właściwy sobie geniusz obserwacji i finezję wynalezionego właśnie malarstwa olejnego, Jan von Eyck unieśmiertelnił XV wieczną Flandrię jako ucieleśnienie złotej "jesieni średniowiecza".

Gabriele Crepaldi

Grupy Die Brucke i Der Blaue Reiter, berlińskie kokoty Kirchnera, błękitne konie Marca i abstrakcyjne Kandinsky'ego; "Neue Sachlichkeit" z drastycznymi scenami ulicznymi Grosza i Dixa, czarne sylwetki Noldego, tęczowe akwarele Mackego, krzyczące barwy Jawlensky'ego, katedry Feiningera, taniec plam Klee czy dramatyczne gesty postaci Backmanna to główne skojarzenia, jakie przywodzi na myśl nazwa "ekspresjonizm". Kierunek, zrodzony w sztuce niemieckiej na początku XX wieku w przeczuciu katastrofy I wojny światowej, a po jej zakończeniu miotający się w daremnych ostrzeżeniach przed nadciągającymi czasami pogardy, naznaczył swą wrażliwością malarstwo, literaturę, teatr, muzykę i kino, stał się jednym z głównych doświadczeń sztuki nowoczesnej.

Tatjana Pauli

Bedny wiejski chłopak przyjeżdża do wspaniałej uniwersyteckiej Padwy, do bogatych warsztatów artystycznych i pracowni Donatella. Pojawia się nagle w jednym z najbardziej rozwiniętych centrów artystycznych europejskiego humanizmu. Od najmłodszych lat utalentowany Andrea Mantegna uczy się z godną pozazdroszczenia łatwością i już po kilku latach błyszczy jak diament w sztuce północnych Włoch. Po pierwszym dziesięcioleciu działalności w Wenecji malarz zostaje zaproszony do Mantui na dwór znanych z artystycznych ambicji Gonzagów. Tak właśnie powstała sztuka łącząca w niezwykły sposób wymogi dekoracyjności kompozycji i ceremoniału dworskiego z konsekwentnym nawiązaniem do zasad klasycznych.

Gabriele Crepaldi

Dante Gabriel Rossetti, William Hunt, Ford Madox Brown, John Everett Millais, William Morris, Edward Burne-Jones - grono artystów angielskich, którzy, łącząc się i rozdzielając, stworzyli jeden z najbardziej interesujących ruchów artystycznych dziewiętnastowiecznej Europy. W ich dziełach odnajdujemy średniowieczne inspiracje, symboliczne upojenia, szekspirowskie odniesienia, ukryte tęsknoty romantyczne, wiktoriańskie poczucie moralności, szczególne upodobanie do artystycznego piękna, nieskażonego modą, otwarcie zainspirowanego włoską epoką Quattrocenta, ale nie tylko z tej przyczyny szukającego schronienia w przeszłości. Dzięki wsparciu krytyków i intelektualistów, prerafaelici na nowo objawili moralną rolę sztuki, jej wyjątkową wartość i ponadczasowe przesłanie.

David Bianco

Malarstwo Pietera Bruegla starszego (1525/1530 - 1569) jest jednym z najlepszych i najciekawszych przykładów powiązania wyobraźni artystycznej ze światem rzeczywistym, występyjących w XVI-wiecznym malarstwie flamandzkim. Jego szczegółowe kompozycje panoramiczne, wypełnione postaciami mężczyzn, kobiet i dzieci, odwołują się  do niderlandzkich tradycji ludowych.

Silvia Malaguzzi

Floręcja pod rządami Wawrzyńca Medyceusza, wyrastająca na potęgę handlową, jak również będąca kolebką nauk humanistycznych, jest tłem  dla kariery artystycznej Botticellego, autora przepełnionych duchowością obrazów religijnych, alegorii mitologicznych, dzieł o bogatej symbolice, prawdziwych świeckich ikon włoskiego renesansu. Pierwszy etap twórczości artysty, związany z pracownią złotniczą oraz z praktyką u mistrza Filippa Lippiego, to nieustanne próby, doprowadzonego               w późniejszym okresie do perfekcji, stylu bogatego w wyszukane detale zdobnicze. Charakterystyczne rysy twarzy, przedstawione w sposób przenikliwy                i niezwykle subtelny, są świadectwem atmosfery panującej na dworze Medyceuszy. Obrazy                          o tematyce religijnej szczególnie w ostatniej fazie twórczości artysty świadczą natomiast                          o wzrastających niepokojach religijnych, mających źródła w kazaniach Savonaroli.

Enrica Crispino

Niepowaga, ironia, pogarda dla konwenansu, brak umiaru - oto żywot Henriego de Toulouse-Lautreca, malarza o arystokratycznym rodowodzie, świadka belle epoque i genialnego artysty, pędzony                    w burdelach, kabaretach i namiotach cyrkowych Montmartre'u. Żywot twórcy skupionego bez reszty na portretowaniu bohaterów i bywalców tego świata, który stał się również jego światem.

Marco Bussagli

Niewiele wiadomo o życiu Antonella da Messina             (ok. 1430-1479): w krótkiej biografii, jaką są Żywoty, Giorgio Vasari przypisuje mu zasługę wprowadzenia we Włoszech techniki malarstwa olejnego. Cały korpus dzieł Antonella składa się                 z około pięćdziesięciu malowideł: z biegiem wieków wiele z nich zostało zniszczonych, a bardzo skąpa dokumentacja archiwalna, zachowana                           aż do ubiegłego stulecia, przepadła w czasie trzęsienia ziemi, które miało miejsce w Mesynie                w 1908 r. Wśród największych dzieł Antonella należy przypomnieć: Św. Hieronima w pracowni, Ukrzyżowanie, Chrystusa przy kolumnie, Madonnę Salting i Św. Sebastiana.

Francesco Morena

Hokusai (1760-1849), "starzec opętany malarstwem", był niezwykle płodnym artystą. Stworzył niezliczoną liczbę obrazów, rysunków, drzeworytów i książek ilustrowanych. Pracował niemal bez przerwy, nie wypuszczajac z dłoni pędzla. Jeden z najwybitniejszych twórców sztuki japońskiej, wywarł głęboki wpływ na impresjonistów francuskich.

Elena Capretti

Filippo Brunelleschi (1377-1446) był jednym                    z najświetniejszych twórców odrodzenia. Rzeźbiarz, teoretyk, a nade wszystko architekt, wypracował nowy styl, oparty na zasadach geometrii, racjonalności, czystości formalnej, który zrewolucjonizował wizję zawodu artysty we Florencji pierwszej połowy XV wieku. Tam też można podziwiać jego główne dzieła: kopułę katedry Santa Maria del Fiore, kaplicę Pazzich, wnętrza kościołów Santo Spirito i San Lorenzo, Ospedale degli Innocenti.

Matilde Battistini

Żywotność, wynalazczość, pewność ręki i oka,                  a wreszcie ciągłe przemiany. Picasso, gigant                       i Proteusz, imponująca osobowość, twórca wszechstronny i płodny, torując szlaki nowoczesności zdominował sztukę XX wieku. Każda odmiana w jego malarstwie i życiu prywatnym skupiała uwagę opinii publicznej i zaskakiwała krytyków. Od lat szkolnych na hiszpańskiej prowincji pod koniec XIX wieku, przez fascynującą przygodę paryskiej awangardy, aż po przełom kubistyczny drogę twórczą Picassa cechuje niepohamowana śmiałość, którą zaświadczają dzieła, mające rangę ikon współczesnej kultury.

Stefano Zuffi

Aertsen Albani Altdorfer Andrea del Sarto Angelico Anshutz Antonello da Messina Arcimboldi Baco Baldung Grien Balla Barocci Fra Bartolomeo Baschenis Basquiat Bassano Beccafumi Beckmann Bellini Bellotto Bellows Bermejo Bernini Berruguete Bingham Blake Boccioni Bocklin Boldini Bonnard Bosch Botticelli Boucher Bouts Bramante Braque Bronzino Brown Brueghel Bruegel Burgkmair Cagnacci Caillebotte Campin Canaletto Cano Caravaggio Carpaccio Carreno de Miranda Cassatt Catlin Ceruti Cezanne Chagall Champaigne Chardin Chase Christus Church Cimabue Clonet J. Clouet Cole Constable Copley Corot Correggio Cossa Courbet Cranach Crespi G.B. Crespi G.M. Crivelli Dali Daumier David J.L. Davis De Chirico Degas De Hooch De Kooning

Stefano Zuffi

Delacroix De La Tour G. De La Tour M.Q. Delaunay Delaunay-Terk Delvaux Demuth Denis Depero Derain D'Eyck Dine Dix Domenichino Domenico Veneziano Dosso Dossi Dou Duccio Duchamp Dufy Durer Eakins Elsheimer Ensor Ernst Fattori Feininger Fernandez Ferrari Fetti Flegel Fouquet Fragonard Friedrich Froment Fussli Gainsborough Fra Galgario Gauguin Geertgen Gentile da Fabriano Gentileschi Gericault Ghirlandaio Giordano Giorgione Giotto Giulio Romano Gonczarowa Gossaert Goya Gozzoli El Greco Grosz Grunewald Guardi Guercino Hals Haring Hayez Heintz Henri Hodler Hogarth Holbein Homer Hopper Huguet Ingres Johns Jordaens Juan de Flandes Kandinsky Klee Klimt Kline Kokoschka Le Brun Lega Leger

Stefano Zuffi

Le Nain Leonardo Lichtenstein Limburg Liotard Filippino Lippi Filippo Lippi Liss Llanos Lochner Longhi Lorenzetti Lorrain Lotto Lucas van Leyden Łarionow Macke Magnasco Magritte Maino Malewicz Manet Mantegna Maratta Marc Martini Masaccio Masolio Matisse Maulbertsch Melozzo Memling Mengs Menzel Metsys Michał Anioł Millais Millet Miro Modigliani Mondrian Monet Mor Morales Morandi Morbelli Moreau Morisot Moroni Mount Munch Murillo Nattier Noland Nolde O'Keeffe Overbeck Pacher Palma il Giovane Palma il Vecchio Panini Parmigianino Patinir Peale Pellizza da Volpedo Perugino Piazzetta Picabla Picasso Piero della Francesca Piero di Cosimo Pietro da Cortona Pinturicchio Pisanello Pissarro Pollock Pontormo Pordenone Poussin Pozzo Preti Previati Quatron Rafael

Stefano Zuffi

Rauschenberg Ray Rembrandt Remington Reni Renoir Reynolds Ribera Ricci Riepin Rigaud Rosenquist Rossetti Rosso Fiorentino Rothko Rouault Rousseau Rubens Sanchez Cotan Sargent Savoldo Schedoni Schiele Schinkel Schmidt-Rottluff Schonfeld Schongauer Sebastiano del Piombo Segantini Serodine Seurat Shahn Sheeler Signac Siqueiros Sirini Sisley Sloan Solimena Spranger Steen Still Stosskopf Strozzi Stuart Subleyras Terborch Terbrugghen Giambattista Tiepolo Giandomenoco Tiepolo Tintoretto Tobey Toulouse-Lautrec Traversi Troger Trumbull Tura Turner Tycjan Uccello Valdes Leal Valentin de Boulogne Van der Goes Van der Heyden Van der Weyden Van Dyck Van Eyck Van Gogh Van Heemskerck Van Honthorst Van Scorel Van Wittel Velazquez Vermeer Veronese Vivarini Vlaminck Vouet Vuillard Warhol Watteau West Whistler Witz Wood Wright Yanez Zandomeneghi Zoffany Zurbaran

Jannic Durand

Termin "gotycki", czyli "barbarzyński", stosowany przez współczesnych Rafaela i klasyków wobec całej sztuki średniowiecznej, dawno już zatracił wydźwięk pejoratywny, dziś bowiem wiemy, jak bogata i pełna kontrastów była to epoka. Sztuka średniowiecza przypomina, że przez ponad dziesięć stuleci europejska twórczość artystyczna dawała świadectwo niewyczerpanej wyobraźni twórców

w dziedzinach architektury, rzeźby, malarstwa                   i sztuki użytkowej, obejmując czasy wędrówki ludów, renesansu karolińskiego, stylu romańskiego               i gotyku. Od sklepienia romańskiego po ostrołuki                  i kamienne koronki stylu flamboyant dokonała się niezwykła ewolucja. Podczas gdy iluminacja ustępuje pola książce drukowanej, pierwsze elementy renesansu nakładają się na wyrafinowanie schyłkowego gotyku. Jest to okres przejściowy między arcydziełami anonimowymi, jak Ewangeliarz Godeskalka i Ewangeliarz Ebbona, portal w Saint-Genis-des-Fontaines, tkanina z Bayeux czy nawet katedra w Chartres, a sygnowanymi przez artystów tak wybitnych, jak Mikołaj z Verdun, Duccio di Buoninsegna, Giovanni Pisano, Simone Martini, Jean Fouquest czy Claus Sluter. Także realizm flamandzki należy do sztuki schyłkowego średniowiecza, podczas gdy Włochy ogarnia renesans.

Gerard Legrand

Kolebką renesansu była w XV wieku Toskania, skąd rozprzestrzenił się on najpierw na całe Włochy,                     a następnie wywarł wpływ na kulturę i sztukę europejską. Renesans, zjawisko rewolucyjne                      w historii myśli, odciął się od wartości średniowiecznych, znajdując oparcie w nawiązaniu do ponownie odkrytej myśli starożytnej. Wywodząc się z humanizmu, umieścił człowieka w centrum uwagi. W sztuce renesansu podejmującej sprawy wojej epoki znalazł odbicie obraz społeczeństwa coraz bardziej zlaicyzowanego. Sztuka renesansu stanowiła też symbol i narzędzie różnego rodzaju władzy dające jej możliwość prezentowania swej hegemonii i bogactwa. Renesansowe dzieła są świadectwem czasów, kiedy granice między różnymi dyscyplinami, naukami i dziedzinami sztuki nie były tak wyraźne jak dziś. Malarze byli zarazem rzeźbiarzami i architektami, jak Michał Anioł, bądź też inżynierami i uczonymi, jak Piero della Francesca i Leonardo da Vinci. Jako wyraz rewolucji artystycznej sztuka renesansu nie stanowiła monolitu. Dwa wieki rozwoju prowadziły                          do wynalezienia perspektywy do manierystycznych deformacji Pontorma i Parmigianina. Renesans znalazł specyficzny wyraz we Francji (szkoła Fontainebleau), w Niderlandach (Bruegel Starszy                        i Quentin Metsys), w Anglii oraz Niemczech (Durer). Wreszcie, renesans po raz pierwszy od czasów starożytnych uznał przynajmniej równorzędną, jeśli nie wyższą, pozycję artysty w społeczeństwie, otwierając tym samym drogę do współczesnej koncepcji sztuki.

Pierre Cabane

Barok i klasycyzm podzieliły między siebie Europę XVII wieku. Zrodzony we Włoszech, w wyniku dążenia Kościoła do ożywienia wiary katolickiej, barok czasów kontrreformacji cechuje upodobanie do krzywizn, niespokojnych kompozycji, przeładowania, ruchu, natłoku postaci wykraczających poza ramy i obejmujących                     w posiadanie całe otoczenie. Natomiast klasycyzm preferuje linie proste, surowość, powściągliwość                      i rozum. Klasycyzm - wyrażający się przede wszystkim w architekturze, tak jak barok odnajdował się w malarstwie i sztukach dekoratorskich - to zjawisko typowo francuskie,                 w przeciwieństwie do międzynarodowego charakteru baroku, rozwijającego się przede wszystkim                     we Włoszech, ale również w Hiszpanii, Flandrii, Niemczech i Ameryce Południowej. Książka Cabanne'a pokazuje, że pomimo znacznych rozbieżności, oba te nurty wyrażają podobną chęć przedstawiania rzeczywistości w celu wychwalania czy to potęgi monarchy, czy też potęgi Kościoła.

Pierre Cabane

Sztuka romantyzmu pojawia się jednocześnie                         w Niemczech, Anglii i w prądach intelektualnych wyrosłych z rewolucji francuskiej. Panuje w całej Europie przez pierwszą połowę XIX wieku. Wyłania się ze sprzeczności epoki, którą cechuje jednocześnie neoklasycyzm, nawrót zainteresowania narodowymi zabytkami, wpływ rodzącej się właśnie powieści, powrót do natury. Sztuka romantyzmu podkreśla ścisły związek romantyzmu z politycznym    i społecznym kontekstem epoki. Pokazuje, w jaki sposób chęć poświęcenia się swojej sztuce                              i ludzkości popycha artystów romantycznych poza granice akademizmu. O ile malarze - od Caspara Davida Friedricha po Turnera, poprzez Davida, Goyę, Gericaulta, Delacroix czy nawet Ingres'a - odgrywają pierwszoplanową rolę, graficy, jak Achille Deveria czy Gustave Dore, są również nierozerwalną częścią romantyzmu.
"Romantyzm znajduje się jeszcze w procesie stwarzania się, ba, to właśnie jest jego właściwą istotą, że może on tylko wiecznie stawać się, nigdy nie dochodząc skończoności" - prorokował Schlegel. Zawierając w sobie ziarno artystycznej nowoczesności, romantyzm był bowiem w sztuce bardziej stanem ducha niż ukształtowanym ruchem.

Nicole Tuffelli

W drugiej połowie XIX wieku rewolucja przemysłowa wywołuje nagłą zmianę sposobu myślenia. Dochodzi do zmiany percepcji artystycznej. Fascynacja historią, cechująca sztukę akademicką, ustępuje miejsca konfrontacji pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, które charakteryzują czasy nowoczesne. "Trzeba być malarzem swego czasu                i przedstawić to, co się widzi" - twierdzi Manet.
Realizm, impesjonizm, symbolizm, Art Nouveau przewijają się kolejno przez tę część wieku. Wielcy artyści biorą udział w tej debacie: Courbet i Rodin, ale też Manet, Monet, Gauguin czy van Gogh.
Artyści ci chcą się uwolnić od stylistycznych odniesień do przeszłości. Najpierw przez nowość tematyki: swoje tematy czerpią z rzeczywistości społecznej, nie bacząc na "akademickie piękno". Także przez nowe sposoby malowania: nad doskonale modelowane postacie z przeszłości przedkładają oni non finito, ulotne wrażenie. Atelier zastępują plenerem, pracą nad motywem. Domagają się dla siebie nowej roli: artysta nie jest już malarzem historii, portretów, pejzaży, ale świadkiem wszechświata.

Edina Bernard

Sztuka nowoczesna 1905 - 1945
Rozwój techniki, światowe wojny, rewolucje naukowe, odkrycie energii atomowej, psychoanaliza - zjawiska, które głęboko przeobraziły pierwszą połowę XX w. - przyniosły kres nienaruszalnych dotąd w sztuce założeń twórczości i wartości poprzednich epok, głównie funkcji mimesis.
Artyści przestali naśladować rzeczywistość, której byli świadkami, ale poszli o krok dalej - w swej twórczości kwestionując zasady przestrzennej budowy obrazu opartej na regułach perspektywy oraz rewolucjonizując podejście do koloru. W wyniku tych przeobrażeń powstały liczne ruchy estetyczne.
Sztuka nowoczesna zawiera analizę najbardziej znanych kierunków w malarstwie, rzeźbie                         i architekturze - fowizmu, kubizmu, ekspesjonizmu, abstrakcjonizmu, futuryzmu, surrealizmu oraz konstruktywizmu - jak również takich zjawisk

tego okresu, jak realizm magiczny czy Nowa Rzeczowość (Neue Sachlichkeit).
Publikacja obejmuje również biogramy oraz opisy dzieł, między innymi Picassa, Kandinsky'ego, Matisse'a, których poszukiwania wywarły zasadniczy wpływ na ewolucję sztuki drugiej połowy XX w.